Νοέμβρης, Κυριακή

type='html'>

 
 
Έχω ξεχάσει τ όνομα μου - Αρβανιτάκη Πλιάτσικας

Οι νύχτες όλο πιο συχνά θα πλησιάζουνε
όταν εσύ θα περιμένεις να χαράξει
και το πρωί που οι πλατείες θα αδειάζουνε
δε θα υπάρχει πια κανείς να σε κοιτάξει.

Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά
σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε
κι έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδιά
αν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε.

Τώρα που θέλω να γυρίσω
ξέρω κανέναν δε θα βρω.
Έχεις αλλάξει το όνομά σου
και δεν υπάρχεις πια εδώ.

Εδώ οι μέρες μου περνούν με την βροχή,
νύχτες ναυάγια στους δρόμους περπατάνε.
Θέλω να πω μα με τρομάζει η σιωπή
κι οι απουσίες από δίπλα μου περνάνε.

Μην έρθει πάλι ο χειμώνας και χαθείς
και τα πανιά σου μην τα σκίσει ο αέρας
κι όπως φυσάει τα σημάδια δε θα βρεις
θα `χουν σκορπίσει στα συντρίμμια κάποιας μέρας.

Τώρα που θέλεις να γυρίσεις
εγώ φοβάμαι να σε δω.
Έχω ξεχάσει τ’ όνομά μου
και δεν υπάρχω πια εδώ.
 
Κυριακή, η τελευταία του φθινοπώρου.
Κυριακή της μουντάδας του γκρίζου , των σκέψεων και του σπιτιού.
Κυριακή των παιδιών της χαράς και της νωχέλειας.
Ένα τραγούδι συντροφιά και ξύλα στο τζάκι να πάρουν φωτιά.
Θαρρώ ήρθε η ώρα ν ανάψει.
Καλημέρα.

Κατερίνα

type='html'>



Της Κατερίνας σήμερα.
Πολλές πάντα οι Κατερίνες γύρω μου.
 Πολλές και σημαντικές.
Μάνα, γιαγιά, φιλενάδες, κουμπάρες.
 Από παλιά, μέχρι τώρα που το Κατερινάκι μου στολίζει τις μέρες μου.
Γι αυτό πλέον τούτη η μέρα, είναι απ τις πιο επίσημες και ιδιαίτερες μέρες μας.
Γιατί γιορτάζει το κορίτσι μου, 
η μικρή μου αγωνίστρια, 
το μικρό μου φεγγαράκι.
Γιορτάζει και μεγαλώνει. 
Μεγαλώνει και κάνει ξεχωριστές τις μέρες μας.
 Αγκαλιάζει σφιχτά τον μπαμπά της, 
ψάχνει σ όλα τα δωμάτια τον αδερφό της , παίζει μαζί του,
ανοίγει τα χέρια και τρέχει να την χώσω στην αγκαλιά μου,
 ανεβαίνει στο σκαμπό της, να φτιάξουμε γλυκά μαζί ,
φωνάζει πεισμωμένα και αποφασιστικά όχι,
 βάζει τα παπούτσια μου  και κυκλοφορεί,
 ταίζει τις κούκλες της 
και φέρνει τρία τρία τα "βλιβλια" να διαβάσουμε.
Η Κατερίνα μου, το γλυκό μας κοριτσάκι, η μικρούλα μου πασχαλίτσα ...
Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα, γιορτάζω το κοριτσάκι μου.
Γιορτάζω τις Κατερίνες της ζωής μου.
Χρόνια σας Πολλά 
Καλημέρα 

Όταν περνώ για να σε ιδώ

αχ πώς με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά
αχ, Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Έχεις τσουκάλι πήλινο
και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ απ’ την λαχτάρα μου
παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Κάνεις ωραία σκορδαλιά
βάζεις περίσσιο λάδι
στην ταραμοσαλάτα σου
η σάλτσα η ντομάτα σου
που βάζεις στο πιλάφι


υ.γ. η φωτό του φετινού καλοκαιριύ απ τη θάλασσα που λατρεύει...

Nina Simone - Love me or leave me

type='html'>



Say, love me or leave me and let me be lonely
You won't believe me but I love you only
I'd rather be lonely than happy with somebody else

You might find the night time the right time for kissing
Night-time is my time for just reminiscing
Regretting instead of forgetting with somebody else

There'll be no one unless that someone is you
I intend to be independently blue

Saaay, I want your love, don't wanna borrow
Have it today to give back tomorrow
Your love is my love
There's no love for nobody else

Say, love me or leave me and let me be lonely
You won't believe me but I love you only
I'd rather be lonely than happy with somebody else

You might find the night-time the right time for kissing
Night-time is my time for just reminiscing
Regretting instead of forgetting with somebody else

There'll be no one unless that someone is you
I intend to be independently blue

Say I want your love, don't wanna borrow
Have it today to give back tomorrow
Your love is my love
My love is your love
There's no love for nobody else

Αγαπημένο το τραγούδι και μια μέρα χαράζει
Η ώρα που το σπίτι ολάκερο κοιμάται 
και απέναντι απ την κουνιστή 
στον καναπέ  αράδα όλες οι σκέψεις της νύχτας.
Οι φόβοι και οι σπίθες.
Ή θα καούν ή θα τις κάψω...
Η μέρα όμως θα χαράξει
πίσω απ τα φώτα 
πάνω απ τη θάλασσα
μπροστά απ το βουνό.
Μπροστά στα μάτια μου 
και μέσα στ αυτιά μου βαθειά
μέχρι της ψυχής τον πάτο.
Καλημέρα είπαμε;;;



Όταν έρχονται τα σύννεφα...

type='html'>
και η θαλασσα θυμωνει
στατική βαθύχρωμη 
ατμοσφαιρική μουντάδα.

... πηχτού γκρίζου
στο νησί το φθινόπωρο.
Φθινόπωρο πληγη


Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
Όταν θ' αποδημούνε τα πουλιά
Θα φτάνει ένα αεράκι ν' αποδείξει
Τι είναι μιά αγκαλιά

Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
Θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
Και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
Όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί

Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
Τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
Τα δελφίνια όμως θα μου πουν
Όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν

Το δελφίνι το 'πε στις ακτές
Κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές
Το 'πε και στο κύμα χάθηκε
Όποιος μένει πίσω -- πάει, ξεχάστηκε



Στην ξενιτειά βραδιάζει πιο νωρίς,
στην ξενιτειά να κλάψεις δε μπορείς,
στην ξενιτειά μανούλα μου γλυκιά,
φαρμάκι στάζει η Κυριακή
κι ο κόσμος φυλακή.

Αιχμές

type='html'>



Της Κατερίνας σήμερα.
Πολλές πάντα οι Κατερίνες γύρω μου.
 Πολλές και σημαντικές.
Μάνα, γιαγιά, φιλενάδες, κουμπάρες.
 Από παλιά, μέχρι τώρα που το Κατερινάκι μου στολίζει τις μέρες μου.
Γι αυτό πλέον τούτη η μέρα, είναι απ τις πιο επίσημες και ιδιαίτερες μέρες μας.
Γιατί γιορτάζει το κορίτσι μου, 
η μικρή μου αγωνίστρια, 
το μικρό μου φεγγαράκι.
Γιορτάζει και μεγαλώνει. 
Μεγαλώνει και κάνει ξεχωριστές τις μέρες μας.
 Αγκαλιάζει σφιχτά τον μπαμπά της, 
ψάχνει σ όλα τα δωμάτια τον αδερφό της , παίζει μαζί του,
ανοίγει τα χέρια και τρέχει να την χώσω στην αγκαλιά μου,
 ανεβαίνει στο σκαμπό της, να φτιάξουμε γλυκά μαζί ,
φωνάζει πεισμωμένα και αποφασιστικά όχι,
 βάζει τα παπούτσια μου  και κυκλοφορεί,
 ταίζει τις κούκλες της 
και φέρνει τρία τρία τα "βλιβλια" να διαβάσουμε.
Η Κατερίνα μου, το γλυκό μας κοριτσάκι, η μικρούλα μου πασχαλίτσα ...
Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα, γιορτάζω το κοριτσάκι μου.
Γιορτάζω τις Κατερίνες της ζωής μου.
Χρόνια σας Πολλά 
Καλημέρα 

Όταν περνώ για να σε ιδώ

αχ πώς με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά
αχ, Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Έχεις τσουκάλι πήλινο
και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ απ’ την λαχτάρα μου
παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Κάνεις ωραία σκορδαλιά
βάζεις περίσσιο λάδι
στην ταραμοσαλάτα σου
η σάλτσα η ντομάτα σου
που βάζεις στο πιλάφι


υ.γ. η φωτό του φετινού καλοκαιριύ απ τη θάλασσα που λατρεύει...

Ανδρεία

type='html'>



Της Κατερίνας σήμερα.
Πολλές πάντα οι Κατερίνες γύρω μου.
 Πολλές και σημαντικές.
Μάνα, γιαγιά, φιλενάδες, κουμπάρες.
 Από παλιά, μέχρι τώρα που το Κατερινάκι μου στολίζει τις μέρες μου.
Γι αυτό πλέον τούτη η μέρα, είναι απ τις πιο επίσημες και ιδιαίτερες μέρες μας.
Γιατί γιορτάζει το κορίτσι μου, 
η μικρή μου αγωνίστρια, 
το μικρό μου φεγγαράκι.
Γιορτάζει και μεγαλώνει. 
Μεγαλώνει και κάνει ξεχωριστές τις μέρες μας.
 Αγκαλιάζει σφιχτά τον μπαμπά της, 
ψάχνει σ όλα τα δωμάτια τον αδερφό της , παίζει μαζί του,
ανοίγει τα χέρια και τρέχει να την χώσω στην αγκαλιά μου,
 ανεβαίνει στο σκαμπό της, να φτιάξουμε γλυκά μαζί ,
φωνάζει πεισμωμένα και αποφασιστικά όχι,
 βάζει τα παπούτσια μου  και κυκλοφορεί,
 ταίζει τις κούκλες της 
και φέρνει τρία τρία τα "βλιβλια" να διαβάσουμε.
Η Κατερίνα μου, το γλυκό μας κοριτσάκι, η μικρούλα μου πασχαλίτσα ...
Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα, γιορτάζω το κοριτσάκι μου.
Γιορτάζω τις Κατερίνες της ζωής μου.
Χρόνια σας Πολλά 
Καλημέρα 

Όταν περνώ για να σε ιδώ

αχ πώς με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά
αχ, Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Έχεις τσουκάλι πήλινο
και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ απ’ την λαχτάρα μου
παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Κάνεις ωραία σκορδαλιά
βάζεις περίσσιο λάδι
στην ταραμοσαλάτα σου
η σάλτσα η ντομάτα σου
που βάζεις στο πιλάφι


υ.γ. η φωτό του φετινού καλοκαιριύ απ τη θάλασσα που λατρεύει...

...και ο Δεκέμβρης παραμύθι....

type='html'>

Τούτα τα πρωινά, τ αχάραγα ,
Ένα παράθυρο  στην Ανατολή ανοιχτό,
Τραγούδια
Δυο τρείς σκέψεις να καλοσωρίζουν τη μέρα, 
την Κυριακή,
 τον μήνα,
 τον ήλιο, ή τη συννεφιά 
κάπου ανάμεσα σε ρούχα παιχνίδια, βιβλία, μαξιλάρια, ημικρανίες,
τη χτεσινή γιορτή για το κατευόδιο του φθινοπώρου 
τις σκέψεις για τον άνεμο που παίζει πίσω απ τις φυλλωσιές,
 κρυμμένος καλά ,
 ένα κουκλόσπιτο ολοκαίνουριο
 τυλιγμένο και άθικτο ετοιμάζεται να στολιστεί 
και  ν ανοίξει τις πόρτες του στον χειμώνα που έφτασε μόλις...
Τ αγαπάω τα πρωινά τούτα. 
Και κάπου εκεί ίσως μετανιώσω, 
θα παρατήσω τον καφέ ν αχνίζει 
και θα περάσω από τρία κρεβάτια 
να μαζέψω τις μυρωδιές από τα κεφαλάκια τους,
 να τυλιχτώ στις κουβέρτες
 και να πάρω όση αγάπη μου αναλογεί στον κόσμο τούτο...
Τις λατρεύω τις Κυριακές, το είπαμε πάλι ε;;
Του Ήλιου μου, της Σελήνης και τ Αυγερινού μου.
Άσπιλες, αμόλυντες, πεντακάθαρες, μοσκοβολούν παστίτσιο και γλυκό...
Πάμε για γλυκό...
Καλό μήνα...
Να ναι ζεστός μπροστά στο τζάκι, γεμάτος παραμύθια

Το τραγούδι με τον τρύγο τον Δεκέμβρη παραμύθι

...σαν γλυκό του κουταλιού....

type='html'>

Τούτα τα πρωινά, τ αχάραγα ,
Ένα παράθυρο  στην Ανατολή ανοιχτό,
Τραγούδια
Δυο τρείς σκέψεις να καλοσωρίζουν τη μέρα, 
την Κυριακή,
 τον μήνα,
 τον ήλιο, ή τη συννεφιά 
κάπου ανάμεσα σε ρούχα παιχνίδια, βιβλία, μαξιλάρια, ημικρανίες,
τη χτεσινή γιορτή για το κατευόδιο του φθινοπώρου 
τις σκέψεις για τον άνεμο που παίζει πίσω απ τις φυλλωσιές,
 κρυμμένος καλά ,
 ένα κουκλόσπιτο ολοκαίνουριο
 τυλιγμένο και άθικτο ετοιμάζεται να στολιστεί 
και  ν ανοίξει τις πόρτες του στον χειμώνα που έφτασε μόλις...
Τ αγαπάω τα πρωινά τούτα. 
Και κάπου εκεί ίσως μετανιώσω, 
θα παρατήσω τον καφέ ν αχνίζει 
και θα περάσω από τρία κρεβάτια 
να μαζέψω τις μυρωδιές από τα κεφαλάκια τους,
 να τυλιχτώ στις κουβέρτες
 και να πάρω όση αγάπη μου αναλογεί στον κόσμο τούτο...
Τις λατρεύω τις Κυριακές, το είπαμε πάλι ε;;
Του Ήλιου μου, της Σελήνης και τ Αυγερινού μου.
Άσπιλες, αμόλυντες, πεντακάθαρες, μοσκοβολούν παστίτσιο και γλυκό...
Πάμε για γλυκό...
Καλό μήνα...
Να ναι ζεστός μπροστά στο τζάκι, γεμάτος παραμύθια

Το τραγούδι με τον τρύγο τον Δεκέμβρη παραμύθι

Κάρβουνα

type='html'>



Της Κατερίνας σήμερα.
Πολλές πάντα οι Κατερίνες γύρω μου.
 Πολλές και σημαντικές.
Μάνα, γιαγιά, φιλενάδες, κουμπάρες.
 Από παλιά, μέχρι τώρα που το Κατερινάκι μου στολίζει τις μέρες μου.
Γι αυτό πλέον τούτη η μέρα, είναι απ τις πιο επίσημες και ιδιαίτερες μέρες μας.
Γιατί γιορτάζει το κορίτσι μου, 
η μικρή μου αγωνίστρια, 
το μικρό μου φεγγαράκι.
Γιορτάζει και μεγαλώνει. 
Μεγαλώνει και κάνει ξεχωριστές τις μέρες μας.
 Αγκαλιάζει σφιχτά τον μπαμπά της, 
ψάχνει σ όλα τα δωμάτια τον αδερφό της , παίζει μαζί του,
ανοίγει τα χέρια και τρέχει να την χώσω στην αγκαλιά μου,
 ανεβαίνει στο σκαμπό της, να φτιάξουμε γλυκά μαζί ,
φωνάζει πεισμωμένα και αποφασιστικά όχι,
 βάζει τα παπούτσια μου  και κυκλοφορεί,
 ταίζει τις κούκλες της 
και φέρνει τρία τρία τα "βλιβλια" να διαβάσουμε.
Η Κατερίνα μου, το γλυκό μας κοριτσάκι, η μικρούλα μου πασχαλίτσα ...
Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα, γιορτάζω το κοριτσάκι μου.
Γιορτάζω τις Κατερίνες της ζωής μου.
Χρόνια σας Πολλά 
Καλημέρα 

Όταν περνώ για να σε ιδώ

αχ πώς με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά
αχ, Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Έχεις τσουκάλι πήλινο
και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ απ’ την λαχτάρα μου
παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα



Αμάν Κατερίνα μου
κούζουμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω
μάτια σαν τα κάστανα
μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ



Κάνεις ωραία σκορδαλιά
βάζεις περίσσιο λάδι
στην ταραμοσαλάτα σου
η σάλτσα η ντομάτα σου
που βάζεις στο πιλάφι


υ.γ. η φωτό του φετινού καλοκαιριύ απ τη θάλασσα που λατρεύει...

Η οργή και η θλίψη

type='html'>
και η θαλασσα θυμωνει
στατική βαθύχρωμη 
ατμοσφαιρική μουντάδα.

... πηχτού γκρίζου
στο νησί το φθινόπωρο.
Φθινόπωρο πληγη


Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
Όταν θ' αποδημούνε τα πουλιά
Θα φτάνει ένα αεράκι ν' αποδείξει
Τι είναι μιά αγκαλιά

Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
Θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
Και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
Όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί

Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
Τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
Τα δελφίνια όμως θα μου πουν
Όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν

Το δελφίνι το 'πε στις ακτές
Κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές
Το 'πε και στο κύμα χάθηκε
Όποιος μένει πίσω -- πάει, ξεχάστηκε



Στην ξενιτειά βραδιάζει πιο νωρίς,
στην ξενιτειά να κλάψεις δε μπορείς,
στην ξενιτειά μανούλα μου γλυκιά,
φαρμάκι στάζει η Κυριακή
κι ο κόσμος φυλακή.